A. Κάτι μου θυμίζει!

Η συμφιλίωση είναι ένας πολύπλευρος όρος, μια ευρεία έννοια που φαίνεται να ταιριάζει σε πολλές περιπτώσεις. Είτε αφορά διαφωνίες μεταξύ προσώπων είτε συγκρούσεις μεταξύ ευρύτερων περιοχών, περιφερειών και χωρών, θα λέγαμε ότι μοιάζει με μια ιέρεια που χαρίζει εσωτερική -και εξωτερική!- ειρήνη και γαλήνη. Είναι τόσο περίπλοκη έννοια που μπορεί να σχετίζεται με την άφεση αμαρτιών (!), την αποκατάσταση οικονομικών προβλημάτων ή την αναδόμηση προσωπικών σχέσεων ή και ακόμα περισσότερα!

Αν προσπαθούσαμε να το δούμε κατά γράμμα – και σίγουρα μπορούμε να εμπιστευτούμε απόλυτα το Λεξικό Oxford – η συμφιλίωση φαίνεται να είναι μια…διχασμένη προσωπικότητα: “η αποκατάσταση των φιλικών σχέσεων” από τη μια και “η πράξη του να συμβαδίσει η άποψη ή το πιστεύω κάποιου ατόμου με ενός άλλου” από την άλλη. Μπορούμε να βρούμε άπειρα συνώνυμα: επανένωση, επίλυση, διακανονισμός, λύση, συμφωνία, συμβιβασμός, κατανόηση, ειρήνη, ομόνοια, γεφύρωση, εναρμόνιση, προσαρμογή, εξισορρόπηση – θα μπορούσαμε να συνεχίζουμε για πάντα!

Αν προσπαθήσουμε, ωστόσο, να το δούμε από μια ευρεία οπτική, η συμφιλίωση θα μπορούσε να περιγραφεί ως μια συμφωνία μεταξύ δύο μερών που διαφωνούν ή έχουν κάποια διαφορά. Είναι, όμως, αυτός ο ορισμός επαρκής; Μπορούμε να αποκλείσουμε έννοιες όμως εμπιστοσύνη, πίστη, αρμονία, ενότητα, σεβασμός, συγχώρεση, ομαλότητα, αποδοχή, ανεκτικότητα – λέξεις που φαίνονται απόλυτα συνδεδεμένες με τη συμφιλίωση και τα ουσιαστικά της χαρακτηριστικά…

15%